الزَّاهِد فِي الدُنْيا عبارت است از كسى كه رفض كند دنيا را ؛ به اين معنى كه ترك كند ركون را سوى ظالمان مُتغلِّب « 1 » و احاديث موضوعهء منافقان ، بر طبق خواهش ملوكِ مخالفان و اكثر مردمان ، چنانچه گذشت در حديث اوّلِ باب سابق كه : « إِنَّما النَّاسُ مَعَ المُلُوكِ وَ الدُّنْيا إِلَّا مَنْ عَصَمَ اللَّهُ » . الرَّاغِب فِي الآْخِرَة عبارت است از كسى كه پيروى كند شواهد كتاب و « ما أَنْزَلَ اللَّهُ عَلى رَسُولِهِ » « 2 » را كه فوز به نعيم آخرت به سبب آن است و وعيد به عذاب جهنّم بر مخالفت آن ، صريح شده در قرآن ، چنانچه بيان شد در شرح حديث هفتمِ باب دوم . سُنَّة النَّبِيِّ عبارت است از سنّت اللَّه تعالى و شواهد كتاب كه بيان شد در شرح عنوان اين باب ، و شايد كه اين ، اشارت باشد به تفسير آيت سورهء بنى اسرائيل : « سُنَّةَ مَنْ قَدْ أَرْسَلْنا قَبْلَكَ مِنْ رُسُلِنا وَ لا تَجِدُ لِسُنَّتِنا تَحْوِيلًا » « 3 » بنا بر اين كه « سُنَّةَ » منصوب به اغرا باشد به تقدير « ألْزِمْ » و مراد ، اين باشد كه : در شريعت تو ، تحويلى راه نخواهد يافت در اين سنّت اصلًا . يعنى : روايت است از ابان بن تغلب از امام محمّد باقر عليه السلام اين كه او پرسيده شد از مسأله‌اى . پس جواب گفت در آن مسئله . راوى گفت كه : پس گفت آن مرد كه : به درستى كه فقهاى مخالفان نمىگويند اين را ؟ پس امام عليه السلام گفت كه : اى تعجّب تو ! آن كسانى كه تو مىگويى ، فقها نيستند و تو نديدى فقيه را در ميان مخالفان ما هرگز ؛ چه به درستى كه فقيهِ واقعى كسى است كه بىرغبت در دنيا باشد . رغبت در آخرت داشته باشد . دست زده باشد به راه و روش پيغمبر صلى الله عليه و آله براى تمييز ميان امام حق و امام باطل و تمييز ميان صواب و خطا .

--> ( 1 ) . متغلِّب : دست‌يابندهء بر چيزى ، به چيرگى تمام . ( 2 ) . توبه ( 9 ) : 97 . ( 3 ) . اسراء ( 17 ) : 77 .